 |
 |
 |
Historie
De oudste menselijke sporen dateren vermoedelijk van 15000 - 9000 voor Christus. Het gaat hierbij om resten van 'Homo Catalanien', gevonden in het Noorden van Uruguay in het departement Artigas.
De indianen van Uruguay waren o.a. de Charrúa, een volk van jagers, vissers en verzamelaars. Ze waren zeer vijandig tegenover de Spaanse ontdekkingsreizigers en conquistadores. Zij overleefden de Spaanse overheersing tot in de 19e eeuw en speelden zelfs een belangrijke rol bij de strijd om de onafhankelijkheid.
Charrúa
Andere stammen die ten tijde van de Spanjaarden hier leefden waren de Chaná en de Guaraní. Zij waren echter snel verdwenen toen de Spanjaarden het land koloniseerden. Men vermoedt dat er rond 1500, ten tijde van het eerste contact met de Europeanen ongeveer 9000 Charrúa en 6000 Chaná en Guaraní in Uruguay leefden.
Er waren drie belangrijke redenen waarom de indiaanse bevolking verdwenen is uit Uruguay:
In 1840 leefden er nog maar 18 Charrúa in Uruguay.
Het gebied dat tegenwoordig de Republiek van Uruguay omvat is ontdekt in 1516 door Juan Diaz de Solis, leider van de Spaanse expeditie die, op zoek naar een weg naar Indië via het Nieuwe Continent, de Rio de la Plata op zeilde. Door de aanwezigheid van bewoners op de kust besloot hij aan land te gaan aan het hoofd van de expeditie. Hij werd meteen gedood. Toen, en door de gehele periode van de veroveringen, gaven de indianen zware tegenwerking waardoor de huidige Uruguayanen zelfs hedentendage zichzelf trots "Charruas" noemen, in nagedachtenis van de ontembare geest en de totale weigering tot overgave aan de invasie, gevoerd door de stam die in het Zuiden van het land woonde.
Het heeft lange tijd geduurd het gebied te veroveren, niet alleen vanwege de sterke tegenstand van de indianen, maar ook vanwege het gebrek aan interesse van de Europeanen die er niet de waardevolle metalen vonden die ze in Peru hadden gevonden. In 1617 realiseerde Hernando Arias de Saavedra (Hernandarias), gouveneur van de regio Rio de la Plata, zich dat de regio´s werkelijke waarde de uitgestrekte graslanden waren en de onuitputtelijke voorraden aan water, samen met het relatief vlakke landschap en geweldige klimaat. Alles bij elkaar een optimale combinatie voor rundvee. Het was de gouveneur zelf die het eerst 'bovines' introduceerde; zij vermenigvuldigden zich verbazingwekkend snel, zich snel verspreidend over het gehele land een basis vormend voor de toekomstige economie. Later werden Engeland en Portugal jaloers op deze bloeiende Spaanse kolonie.
In de loop der jaren voelden de afstammelingen van de eerste kolonisten - criollos - zich beperkt in hun vrijheid onder de Spaanse autoriteit die hen eigen bestuur verbood en de voordelen van een bloeiende economie en verbeterende sociale status ontzegde. Langzaam, en onder de invloed van de Amerikaanse en Franse revoluties, leidde deze ontevredenheid tot een revolutionaire beweging die in 1811 tot uitbarsting kwam. Toen stond Jose Gervasio Artigas op, een militair officier die populair werd en leider van de revolutie werd. Zijn ideën over onafhankelijkheid, republiek en democratie gaven hem snel de status van één van de grootste staathoofden van het Amerikaanse continent.
De onregelmatigheden duurden verschillende jaren, eerst tegen de Spanjaarden, die na een serie overwinningen in 1814 definitief werden verslagen, en toen tegen de Portugezen. Verraden door verschillende bondgenoten, verbleef Artigas de rest van zijn leven in Paraguay, waar hij overleed ver weg van de slagvelden. Maar de patriotische vlam, die hij had ontstoken, was herboren in de harten van 33 mannen die, geleid door Juan Antonio Lavalleja, een kruistocht voor bevrijding begonnen, gesteund door de gehele bevolking. Dit culmineerde in de onafhaneklijkheidsverklaring in 1825 en de creatie van de staat Uruguay in 1828.
In 1830 werd de eerste Grondwet van de Republiek uitgesproken en werd generaal Fructuoso Rivera gekozen tot president. Gedurende de eerste paar jaren van zijn bestaan had de nieuwe staat, zoals bijna alle andere Amerikaanse landen, het hoofd te bieden aan grote moeilijkheden, zoals het behouden van de interne stabiliteit en rust, de ontwikkeling van de economie, en het oplossen van een grote hoeveelheid internationale problemen. Maar met het verstrijken van de jaren werd het rustiger in het land en begon het te groeien op alle gebieden, zijn hoogtepunt bereikend aan het eind van de negentiende en begin van de twintigste eeuw. Op dat moment werd zeer vooruitstrevende sociale wetgeving ingevoerd, en de productie werd bevorderd tot op het punt dat de nationale munt sterk werd dan de dollar. Op cultureel gebied, stonden personen op die wereldfaam bereikten.
Deze sterke economische en sociale situatie maakten het mogelijk dat Uruguay de crisis van 1929 kon doorstaan zonder serieuze moeilijkheden die de rest van de wereld ten deel vielen.
De tweede wereldoorlog ging grotendeels aan Uruguay voorbij zonder schermutselingen; het was slechts in één episode verwikkeld, 'the Battle of the River Plate' die resulteerde in het tot zinken brengen van het Duitse slagschip Admiral Graf Spee.
De verkoop van Uruguay's traditionele producten - vlees, leer en wol - continueerde tot na de Koreaanse oorlog (1950-54), de stabiliteit van het land behoudend.
Daarna ontstond een serieuze crisis die geen sector van de Uruguaanse economie spaarde. Het leidde tot stagnatie van de productie, buitenlandse schulden, ongecontroleerde interventie van de Staat en paternalisme, de onproportionele groei van de bureaucratie en permanente inflatie. De sociale consequenties waren ontegenzeggelijk: werkloosheid, onvrede onder werkers en studenten, constante stakingen, toenemende agressie en socio-economische onrust.
In 1973, temidden van toenemende economische en politieke onrust, pleegde het leger een coup en ontstond een civiel-militair regime. Een nieuwe grondwet, ontwikkeld door de militairen, werd afgewezen in een volksraadpleging in 1980. Hierop volgend werden onderhandelingen gestart met vertegenwoordigers van de politieke partijen en een plan werd ontwikkeld tot de overdracht van het regime aan een civiele overheid. Nationale verkiezingen werden gehouden in november 1984 and in november 1989.
Het politieke proces heeft zich verstevigd en Uruguay is teruggekeerd naar het traditionele systeem van vrijheid en constitutioneel staatsbestuur. De laatste nationale verkiezingen zijn gehouden in november 1999 en november 2004. Tijdens deze laatste verkiezing is het eeuwenoude politieke tweepartijenstelsel tussen de Blanco's en de Colorado's doorbroken en heeft de linkse partij Frente Amplio een overgrote meerderheid behaald.
